Sekcja twórcza


Fundamentalnym celem walki świata pracy jest utworzenie -na drodze rewolucji - wolnego i równego społeczeństwa komunistycznego opartego na zasadzie "Od każdego według zdolności, każdemu według potrzeb". Jednakże, owo społeczeństwo samo się nie wytworzy, powstanie ono dzięki powstaniu: sile społecznej. Rewolucja będzie wielkim procesem, wymagającym zorganizowanych sił, które określą drogę postępowania i tym procesem pokierują. Naszym zadaniem jest ustalić ową drogę oraz sformułować pozytywne, konkretne odpowiedzi na problemy, z którymi będą się borykać robotnicy od pierwszego dnia rewolucji społecznej. Rozumie się samo przez się, że budowa nowego społeczeństwa będzie możliwa dopiero po zwycięstwie robotników nad burżuazyjno-kapitalistycznym systemem i nad jego przedstawicielami. Niemożliwe są widoki na rozpoczęcie budowy nowej gospodarki przemysłowo-rolniczej i nowego społeczeństwa, póki siła państwa broniąca reżimu niewolniczego nie zostanie zmiażdżona przez rewolucję, póki robotnicy i chłopi nie zostaną wyzwoleni.

Fundamentalną zasadą rewolucji społecznej jest niszczenie. Pierwszym celem rewolucji społecznej jest zmiażdżenie systemu kapitalistycznego, zabranie burżuazji wszystkich elementów przywilejów i siły, utworzenie dyktatury proletariatu. Przed nami stoją następujące zadania:

- Rozwiązanie w duchu wolnościowego komunizmu problemów produkcji przemysłowej.

- Rozwiązanie problemów agrarnych.

- Rozwiązanie problemów konsumpcji.

Produkcja

Przemysł krajowy jest produktem pracy kilku generacji robotników, a także różne gałęzie przemysłu są połączone ze sobą. Dlatego widzimy środki produkcji jako należące do wszystkich robotników, ale do żadnego z osobna - środki produkcji kraju traktowane globalnie i należące do całej klasy robotniczej. Owe tezy określają charakter i formę nowej produkcji. Będzie to wspólne w tym sensie, że wytwór produkcji robotników należy do wszystkich. Ten produkt, bez względu na kategorię, to ogólna prowizja dla robotników. Każdy, kto bierze udział w produkcji, otrzyma to co potrzebuje, na równych prawach dla każdego. Nowy system produkcji zastąpi biurokrację i eksploatację we wszystkich formach i zamiast niej wprowadzi w życie zasady współpracy i solidarności.

Klasa średnia, która jest podporą kapitalizmu, jak i burżuazja, muszą brać udział w nowym sposobie produkcji na tych samych zasadach jak inni. Jeśli nie będą chciały, obie klasy znajdą się poza nawiasem społeczeństwa. Nie będzie szefów ani właścicieli lub własności państwowej (jak to jest w państwie bolszewickim). Kierownictwo sprawowane będzie przez robotników: rady robotnicze, komitety fabryczne lub kierownictwa robotnicze w pracy. Owe organy połączone będą w komunach, zarządzane ogólnie przez federacje produkcji. Tworzone przez masy, zawsze będące pod ich kontrolą i wpływem, wszystkie te organy często będą odnawiane personalnie, co sprzyjać będzie samokontroli. Praca zespolona, gdzie środki produkcji i produkty należą do wszystkich, zastąpienie biurokracji przez zasady braterstwa i współpracy oraz wprowadzenie równych praw dla robotników we wszystkich dziedzinach, produkcja kierowana przez organy robotnicze, wybrane przez masy - to jest pierwszy krok na drodze do wolnościowego komunizmu.

Konsumpcja

Podczas rewolucji powstaną dwa problemy:

- Problem zaopatrzenia.

- Zasady jego dystrybucji.

W sprawie dystrybucji dóbr konsumpcyjnych rozwiązanie zależy od ilości produktów potrzebnych i od zasady jej ustalania. Rewolucja społeczna wiąże się z rekonstrukcją całego społeczeństwa, ale też bierze na siebie obowiązek zaspokojenia życiowych potrzeb wszystkich. Wyjątkiem jest grupa przeciwników rewolucji, którzy nie pracują, odmawiają wzięcia udziału w nowej produkcji. Ogólnie, oprócz ostatniej grupy ludzi, zaspokojenie potrzeb wszystkich w rewolucji będzie zapewnione przez rezerwy dóbr konsumpcyjnych. W przypadku niewystarczającej ilości dóbr, będą one rozdzielone według zasady największej potrzeby; najpierw dzieciom, inwalidom i rodzinom pracującym.

Trudniejszym pytaniem jest tworzenie podstaw konsumpcji. Bez wątpienia w pierwszych dniach rewolucji gospodarstwa chłopskie nie zapewnią produktów żywnościowych dla całej populacji. Chłopi mają żywność, której miasta nie mają.

Wolnościowy komunizm nie ma wątpliwości, że pomiędzy robotnikami w mieście i na wsi istnieją ścisłe więzi. Sądzimy, że rewolucja społeczna może być dokonana wspólnie przez robotników i chłopów. Rozwiązanie problemów konsumpcji podczas rewolucji będzie możliwe tylko dzięki bliskiej współpracy tych dwóch grup społecznych.

Dla ustanowienia tej współpracy miejska klasa robotnicza, dysponująca większym bogactwem, musi starać się szybko zaopatrzyć wieś w środki i narzędzia dla odpowiedniej gospodarki. Pokaz solidarności ze strony robotników jak i potrzeby chłopów skłonią ich do tego samego, do zaopatrywania miast w ich produkty.

Współpraca robotników i chłopów będzie podstawą zapewnienia miastom potrzebnej żywności, a wsiom środków produkcji. Później odpowiedzialność za zaopatrzenie we wszystko co potrzebne w rozwijaniu gospodarki i życia społecznego robotników i chłopów, uczyni zaopatrzenie robotników i chłopów sprawnie działającym organizmem.

Ziemia

Kwestię agrarną rozwiązać może rewolucyjna i twórcza siła, którą będą pracujący chłopi, nie wykorzystujący pracy innych. Ich żądaniem będzie dokonanie redystrybucji ziemi na wsi w celu jej eksploatacji na zasadach komunistycznych. Jak przemysł - tak i ziemia, uprawiana przez pokolenia, jest produktem wspólnego wysiłku. Należy również do wszystkich ludzi pracujących, ale do żadnego z osobna, ziemia nigdy więcej nie będzie kupowana, sprzedawana, ani zastawiana: nie będzie służyła jako środek do wyzysku cudzej pracy. Ziemia jest także wspólnym środkiem pracy, gdzie ludzie produkują środki, z których żyją. Jednak jest to środek pracy, gdzie każdy pracownik (chłop) dzięki pewnym okolicznościom historycznym musiał pracować sam i niezależnie od innych producentów. Przemysł zarządzany wspólnie jest istotą i jedyną możliwością naszych czasów, większość chłopów gospodaruje ziemią na swój własny rachunek.

Kiedy ziemia i środki produkcji są kontrolowane przez chłopów, nie ma możliwości ich sprzedawania i zastawiania, pytanie o formę i metodę eksploatacji (w komunie lub w rodzinie) nie znajdzie natychmiastowego rozwiązania, tak samo jak w sektorze przemysłowym. Obie te formy prawdopodobnie będą stosowane. Chłopi sami określają warunki eksploatacji i używania ziemi. Żadna siła zewnętrzna nie może mieć wpływu na to. Ponieważ dążymy do społeczeństwa komunistycznego, ponieważ musimy w sposób rewolucyjny przenieść robotników z położenia niewolnictwa i wyzysku w położenie całkowitej wolności i równości, ponieważ chłopi stanowią dużą cześć ludności (prawie 88% w Rosji w omawianym czasie - przyp. red.) i ponieważ gospodarka rolna będzie wspomagana przez rewolucyjną klasę robotniczą- naszym obowiązkiem będzie robienie wszystkiego od zaraz, by wspólnie rozwiązywać problemy agrarne, aż ostatecznie zniknie prywatna własność i prywatne zawłaszczanie wartości dodatkowej w rolnictwie i w przemyśle. Musimy od zaraz zaangażować się w propagandę wśród chłopów, aby uzyskać ich pomoc w rewolucji agrarnej. Specyficzne założenia wolnościowego komunizmu ułatwią chłopom owo zadanie. W tym sensie, techniczny postęp będzie wielce ważny, ułatwi ewolucję w gospodarce, a także realizację komunizmu w mieście, w szczególności w przemyśle. Jeśli współdziałając z chłopami, indywidualnie i zbiorowo, robotnicy przemysłowi zrozumieją potrzeby wsi i jeśli zaopatrzą każdą wioskę w przedmioty powszedniego użytku, narzędzia i maszyny do uprawy ziemi, to dzięki temu przybliży się chłopów do komunizmu w gospodarce.

Obrona Rewolucji

Pytanie o obronę rewolucji jest również związane z problemem "pierwszego dnia". Wprawdzie najbardziej poważne znaczenie dla obrony rewolucji będzie miało rozwiązanie problemów: produkcji, konsumpcji i ziemi. Gdy wszystkie problemy zostaną rozwiązane, żadna kontrrewołucja nie będzie mogła jej zaszkodzić. Jednakże robotnicy będą musieli sprostać wyzwaniom, aby mogła przetrwać. Rewolucja społeczna, która zagraża przywilejom i egzystencji klas niepracuajcych w społeczeństwie, na pewno wywoła desperacki opór tych klas, który zapewne przyjmie rodzaj gwałtownej wojny domowej. Doświadczenia z Rosji pokazały, że wojna może nie być kwestią kilku miesięcy, ale kilku lat. Przez kilka lat będą prowadzone ofensywy przeciwko rewolucji, aby odzyskać utraconą władzę i przywileje. Duża liczebność armii, technika wojskowa, strategia, kapitał - wszystko to zostanie rzucone przeciwko zwykłym robotnikom.

Jednakże pierwszy krok zrobiony przez robotników na początku rewolucji pozbawi klasę rządzącą zdolności obrony na długi czas. W celu przetrwania rewolucji robotnicy powinni utworzyć organ obrony rewolucji, aby przeciwstawić się ofensywie sił zbrojnych. W pierwszym dniu rewolucji jej siły będą się składały z uzbrojonych robotników i chłopów. Jednak w ciągu pierwszych dni wojna domowa osiągnie szczytowy punkt i dwa obozy w walce będą miały już stworzone regularne wojsko. W rewolucji społecznej najbardziej krytycznym momentem nie będzie obalenie władzy, gdyż nastąpi on wówczas, kiedy siły przegranego reżimu rozpoczną generalną ofensywę przeciwko robotnikom. Sądzimy, że robotnicy powinni utworzyć rewolucyjny kontyngent wojskowy. Fundamentalne zasady tej organizacji muszą zostać ustanowione wcześniej.

Odrzucenie państwa i autorytarnych metod rządów oznacza również odrzucenie państwowej metody organizacji robotniczych sił zbrojnych, innymi słowy zaciągu do państwowej armii. Idea fundamentalna wolnościowego komunizmu musi być podstawą takiej formacji. Formowanie powstańczej partyzantki robotników i chłopów, która przewodziła militarnej akcji w Rewolucji Rosyjskiej, może być tego przykładem.

Jednakże "służba ochotnicza" i akcja partyzancka nie powinny być rozumiane tak, że będzie to walka robotników i chłopów walczących ze wspólnym wrogiem bez skoordynowanego planu generalnego operacji i każdy będzie podejmować akcje na własną odpowiedzialność i ryzyko. Strategia i taktyka partyzantów w czasie ich pełnego rozwoju powinny być poddane wspólnemu rewolucyjnemu dowództwu. Jak każda wojna - wojna domowa nie może być wygrana przez robotników, póki nie będą oni spełniać fundamentalnych warunków powodzenia każdej militarnej akcji: jedności w planach, działaniach i jedności w dowodzeniu. Najbardziej krytycznym momentem rewolucji będzie, czas gdy burżuazyjna kontrofensywa przeciwko niej ruszy ze zorganizowaną siłą. Robotnicy w tym krytycznym punkcie muszą przyswoić sobie podstawy strategii militarnej. Zarówno siły rewolucyjne, jak i kontr-rewolucyjne muszą i będą opierać się na ogólnej armii ze wspólnym dowództwem i planem operacji. Następujące zasady będą podstawą armii rewolucyjnej:

(a) Klasowy charakter armii

(b) Służba ochotnicza (przymus będzie kompletnie wykluczony w obronie rewolucji)

(c) Wolna dyscyplina (własna), służba ochotnicza i rewolucyjna dyscyplina są kompatybilne oraz dają rewolucyjnej armii większe morale niż innej armii państwowej.

(d) Absolutne posłuszeństwo rewolucyjnej armii, jako reprezentanta robotników i chłopów, w stosunku do klasy robotniczej i chłopstwa oraz organizacji ogólnokrajowej, utworzonej przez masy w celu kontrolowania obronnego sektora życia społecznego.

Innymi słowy, organ obrony rewolucji, odpowiedzialny za walkę na frontach zewnętrznych i wewnętrznych (wątek przygotowań do burżuazyjnej kontrrewolucji), będzie pod jurysdykcją produkcyjnej organizacji robotniczej i chłopskiej, która będzie przedkładała propozycje i skąd będą otrzymywane wytyczne polityczne. Armia nie powinna być postrzegana jako jedna z podstawowych instytucji wolnościowego komunizmu. Jest ona tylko koniecznym skutkiem przyjęcia militarnej strategii rewolucji w celu wygrania wojny domowej. To musi przykuć naszą uwagę już od zaraz. Musimy dokładnie przestudiować doświadczenia, aby uniknąć błędów podczas obrony rewolucji.

Przegranie wojny domowej byłoby zgubą dla całej rewolucji społecznej.

(Strona 5 z 6)
Artykuł aktualizowany: 23.11.2009