Korzeni polskiej prasy anarchistycznej lat powojennych, świadomej swego charakteru, szukać należałoby w środowisku gdańskiego Ruchu Społeczeństwa Alternatywnego, które było (i jest) pierwszą poważną polską organizacją anarchistyczną od końca drugiej wojny światowej. Bardziej sprzyjające rozwojowi anarchizmu w Polsce okazały się dopiero lata osiemdziesiąte, kiedy to w powszechnej fali sprzeciwu wobec władzy pojawili się anarchiści. Pierwsze takie grupy pojawiły się już na początku 1980 roku w Warszawie i Gdańsku. Warszawska grupa była związana ze środowiskiem akademickim, szczególnie z kolejnymi mutacjami uniwersyteckiego klubu Sigma.

Wkraczamy w nowy historyczny okres, w którym wszystkie zwrotnice społeczno-ekonomicznego i politycznego życia są ustawiane na nowo. Po latach 1967-73 będzie to dla mojego pokolenia druga epokowa zmiana. Wszystkie fakty i wskaźniki z ostatnich tygodni wskazują na początek nowego światowego kryzysu ekonomicznego, który już przekracza rozmiary tych z 1973 r. oraz z 1982 i 1987 r. Zbliża się on do poziomu ogólnoświatowego kryzysu i następującej po nim depresji z lat 1929-1940. Artykuł ten został napisany, aby zaprezentować dłuższe studia na temat obecnego kryzysu gospodarczego oraz możliwych środków oddolnego przeciwdziałania jego konsekwencjom.

Pod panowaniem neoliberalizmu państwo socjalne jawi się jako panaceum, zalecane przez społecznych liberałów i socjaldemokratów, jak również zagubioną, radykalną już tylko z nazwy, lewicę, jako alternatywa dla dzikiego rynku. Siła zbawcza, cel ruchu społecznego. Takie ideologiczne ujęcie państwa socjalnego, abstrahujące od historycznego rozwoju tejże instytucji i realnego mechanizmu jej funkcjonowania, staje się politycznie niebezpieczne. Nie tylko nie jest w stanie ująć problemu kapitalizmu w jego globalnym charakterze, ale również nie jest w stanie budować alternatywy emancypacyjnej, grzęznąc w kompromisach i namiastkach wyzwolenia.