Zamierzam dziś przedstawić krytykę teorii niestabilnego (precarious) zatrudnienia rozwiniętą przez włoskich marksistów autonomistycznych, ze szczególnym uwzględnieniem prac Antonio Negriego, Paolo Virno oraz Michaela Hardta. Używam określenia teoria, ponieważ poglądy prezentowane przez Negriego i innych wychodzą daleko poza opis zmian w organizacji pracy, jakie nastąpiły w latach 80. i 90. wraz z procesem globalizacji – takich jak „zwiększenie niestabilności pracy”, sytuacja, w której stosunki pracy stają się coraz mniej trwałe, wprowadzenie „elastycznego czasu pracy” i rosnące doświadczenie deregulacji pracy.
|
29 sierpnia 2010
Dział:
Reprodukcja życia codziennego
|








Artykuły





